Een stukje analyse

Want waar was het, dat we onszelf kwijtraakten?

Vroeger was de PvdA onderdeel van een bruisende beweging, die midden in de samenleving stond, waar het gebeurde, waar je bij moest zijn, vehikel voor maatschappelijke ontwikkeling en innovatie. De sociaal-democraten zetten zich in het individu van de knellende groepsbanden te bevrijden, Joop de Uyl wees ons de weg naar vrijheid en liep voorop in demonstraties die gingen over waar de PvdA over gaat: solidariteit, participatie, mensen in staat stellen vooruit te komen, gelijkheid, vrijheid, broederschap. Allemaal noties waar men energie van krijgt, waarvan de noodzaak evident is, steeds meer.

Maar de PvdA is niet in staat gebleken haar maatschappelijke rol op te pakken en voor haar kernwaarden op de bres te gaan, mensen te overtuigen, op straat en aan de salon tafel.

Nee, want wij hebben een ‘genuanceerde’ boodschap. ‘Wat jammer, dat de kiezer dat niet begrepen heeft.’ ‘We moeten het beter uitleggen’.

Wanneer hoorden wij dat eerder?

Het is onwaar, behalve voor degene die het liefst het struisvogelhoofd in het zand begraaft, om de naakte waarheid niet te hoeven zien van een partij die van het bruisend maatschappelijk draaipunt, een partij die het verschil maakt, verworden is tot een maatschappelijk randverschijnsel, heen en weer geslingerd door mensen die wél in staat zijn te zeggen wat ze vinden.

Het is de plicht van elke politicus om de urgentie van de kernwaarden van de sociaal-democratie elke dag opnieuw te verdedigen, in een taal die niet doorspekt is met ambtenarenjargon en de mitsen en maren waar bestuurders hun wollige volzinnen graag mee tooien. Wie het fractievoorzittersdebat op Nova heeft gezien krijgt het bewijs dat niet alle voormannen en –vrouwen daartoe in staat zijn. Is dat erg? Ja dat is erg.

Dat bij de PvdA niet altijd de juiste mensen op de juiste plek belanden komt omdat de doorsnee-linkse intellectueel nog steeds bang is voor een ‘televisiedemocratie’. Maar het is denigrerend en getuigd van minachting van de kiezer dat niet meer moeite wordt gedaan de kernwaarden te verpakken op een wijze dat ze bij iederéén aankomen. Wederzijdse communicatie is het wezen van de democratie.

Want wat ziet de kiezer? Die ziet een kabinet dat het eenkennige individu inpakt in een wollen deken van goedbedoeld paternalisme en elke eigenheimer langs de sociaal-christelijke meetlat legt. Wezenlijke kwesties als de woningmarkt, onveiligheid, de vrijheid van meningsuiting: de kiezer heeft het gevoel dat ze in de ijskast worden gezet, genegeerd of niet begrepen. Zij krijgt er een rookverbod voor terug.

En de PvdA die staat erbij en kijkt ernaar met ‘een genuanceerd verhaal.’ Maar juist deze tijd vraagt om de sociaal-democratische kernwaarden. Maar dan moeten ze wel van de daken geschreeuwd worden.

5 reacties

Opgeslagen onder Politiek

5 Reacties op “Een stukje analyse

  1. Goed geredeneerd. Probeer stijlbeelden als ‘een stukje’ te vermijden 😉

  2. Hey Michiel,
    Interessant om te lezen, maar je permisse dat de PvdA ooit een bruisende beweging was… etc. lijkt mij niet terecht. De PvdA is zo lang als ik meeloop, altijd een behoudende partij geweest. In haar optreden en gedachten was ze net zo’n dominee als de diverse confessionele partijen (waaruit later het CDA ontstond). De partij is altijd belerend en paternalistisch geweest. En in die zin traditioneel. Het bekende ‘vingertje’van Den Uyl vind in daarin exemplarisch. Men wist altijd wat goed voor je was.
    Het is dan ook niet raar dat er nogal wat mensen met een christelijke achtergrond een leidende rol in de partij zijn gaan spelen: bijvoorbeeld Den Uyl en Bos, om niet de minsten te noemen. Als je je geloof kwijtraakte, paste je al snel in de PvdA. Een soort partij volgens debijbel, maar dan zonder god.
    Ik denk eerder dat de PvdA geen mogelijkheden heeft gevonden om haar (of is het zijn?) toegevoegde waarde in de loop der tijd te kunnen blijven bewijzen. De zaken die de oorspronkelijke SDAP wilde bewerkstelligen, zijn grotendeels bereikt. En toen de ideële veren werden afgeschud onder Kok was er helemaal niets meer om houvast aan te hebben. Pragmatisme, zoals onder Bos, werkt duidelijk niet. En door het verdwijnen van de ideële veren, weet je nooit wat het PvdA-standpunt in kwesties die zich voordoen, zal zijn.

  3. en waar ik zei ‘ideële’, bedoelde ik ‘ideologische’. Stop de tijd

  4. Anneke

    Aleid Wolfson had fractievoorzitter moeten worden.

  5. michielmulder

    Ha allen, dank voor de reacties.
    Bob, het spijt me als de pvda altijd al dat imago heeft gehad. Het is een imago waar ik mij niet lekker bijvoel.

    Michiel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s