Vlucht

Ze staan te bloeien
De onzinnige Narcissen
Ze zorgen dat voelen
Niet veel meer is dan zijn

Het toneelstuk van
Vandaag en van morgen
Het laat me koud door de dagen
die er nooit nooit meer zijn

Want waar was het leven
Toen een uur nog een uur was
Toen ik nog een bink was
Zo blind als ik was

Wat kan ik doen
Met dagen die komen
Met eeuwige dagdromen
Zo tergend klein

Waar laat je het leven
Als het zomaar over kan zijn
Een zwaluw die vlucht
Maar nooit meer verdwijnt

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s