Voorbij

Een knop laat zich zien
Wel een miljoen of miljard
Ze lachen om mij

Om wat zich verbergt in het hart
Het nooit meer ontluiken
Het eeuwige sluiten

Ze trekken voorbij
Blote armen en benen
Ze lachen en drinken

Vooral voor het voorjaar
De zon en het klinken
Van glazen, voor haar

De zieletoog schenkt
Niets van erbarmen
Enkel voorbij

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s