Nevel

Tussen bergen hoog en hard
hangt de nevel naar zijn aard
berg aan berg en dal aan dal
Voorwaarts sjokt
maar najaars blijft
het hart dat moedeloos bewaart

Beken die hun sprankelend kunnen
van het gelaten klaterend gaan
zij onverstoorbaar door met vallen

De ziel, bedrukt
be-ast, beklemd
berooid, laat zij slechts zware zuchten
over paden, dalen, gaan
de stappen verder zonder
enig stralen ver vandaan

Leek daar het einde van het kwellen
Het hart dat tegen de adem drukt
Hier ben ik dan, het eeuwig wellen
Tranen in een ijle lucht

vervlieden in een hang van nevel
waar niets in oplost van gewicht
in de cirkels van verleden
terug
Zwarte zwaluw – vlucht maar, vlucht

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s