Maandelijks archief: april 2009

Vlucht

Ze staan te bloeien
De onzinnige Narcissen
Ze zorgen dat voelen
Niet veel meer is dan zijn

Het toneelstuk van
Vandaag en van morgen
Het laat me koud door de dagen
die er nooit nooit meer zijn

Want waar was het leven
Toen een uur nog een uur was
Toen ik nog een bink was
Zo blind als ik was

Wat kan ik doen
Met dagen die komen
Met eeuwige dagdromen
Zo tergend klein

Waar laat je het leven
Als het zomaar over kan zijn
Een zwaluw die vlucht
Maar nooit meer verdwijnt

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

Voorbij

Een knop laat zich zien
Wel een miljoen of miljard
Ze lachen om mij

Om wat zich verbergt in het hart
Het nooit meer ontluiken
Het eeuwige sluiten

Ze trekken voorbij
Blote armen en benen
Ze lachen en drinken

Vooral voor het voorjaar
De zon en het klinken
Van glazen, voor haar

De zieletoog schenkt
Niets van erbarmen
Enkel voorbij

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

De uitzending

vogelIn de eerste uitzending van het programma over de kredietcrisis van de PvdA Amsterdam staan de persoonlijke financien van mensen centraal. Samen met econoom en ex-staatssecretaris Rick van der Ploeg en Adriaan Hiele, auteur van 18 boeken over persoonlijke financien en columnist bij NRC, zoekt ik naar antwoorden op vragen waar mensen mee rondlopen.

Wat betekent de daling van de pensioenfondsen en de stijging van de AOW leeftijd voor je oude dag voorziening?

Het advies luidt dat mensen die slechts een paar tientjes per maand overhouden het beste kunnen sparen. Als je al wat meer spaargeld hebt is dít een goed moment om aandelen te kopen, aldus de economen in de uitzending.

En hoe zit dat met de huizenmarkt?

Niet zo erg als in de V.S. en Engeland, maar als je met z’n tweeen een tophypotheek hebt, investeer dan in je relatie, aldus Rick van der Ploeg. Dit is een slechte tijd om de liefde op te geven en uit elkaar te gaan.

Het derde advies luidt: investeer in jezelf. Een extra opleiding, extra bijscholing, zodat je klaar bent voor de droombaan als de markt weer aantrekt.

Verder is Rick van der Ploeg van mening dat ‘die jongens van de VU’ (Balkenende, Rouvoet, Bos – MM) ‘hun gereformeerde verantwoordelijkheid moeten nemen’ en rekent hij voor je uit hoeveel je ‘human capital’ waard is.

Een bloemlezing die een vriend van mij maakte:

“Welke rekening wilt u als eerste verscheuren?”
“Wat is dat voor een papiertje?”
“Oh, t’is van de PvdA”
“Scheur dan maar door!”
 
 
“Hoe oud ben jij? 25?”
“Nee, ik ben 29.”
“Dan ben jij zeker 3,5 miljoen waard!”
 
“Het is heel gemakkelijk om miljonair te worden”
 
“En de mensen die maar enkele tientjes per maand overhouden?”
“Oh, die moeten gewoon sparen!”
 
 
Luister, Stefan, heeft die PvdA niet een baantje voor je?”

En nog veel meer… bekijk alhier

Als het goed is gaat-ie direct naar de juiste tijd, maar klik anders op 8 april 19.00u en ‘kies’.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie, Politiek

KredietcrisisTV

tv_Momenteel bestaat mijn enige politiek activiteit tijdelijk uit het maken van een televisieprogramma over de kredietcrisis. Het resultaat kun je vanavond bewonderen, voor Amsterdammers e.o. om 19u op salto (A1), of als dat niet schikt via http://www.salto.nl/tv/televisie_A1.asp . Op deze site is het zowel live te volgen, als via streaming on demand op een later tijdstip.
Te gast zijn Rick van der Ploeg en Adriaan Hiele. Rick van der Ploeg is voormalig kamerlid en staatssectretaris, en nu hoogleraar economie in Oxford en in Amsterdam. Adriaan Hiele heeft 18 boeken geschreven over persoonlijke financien, alsmede columns in NRC. Centraal staat dan ook vanavond: wat gebeurt er met mijn persoonlijke financien?
Elke keer behandelen we een ander thema dat samenhangt met de kredietcrisis. Over twee weken met Willem Vermeend over de vraag: hoe komen we uit de crisis en hoe ziet de wereld er dan uit? 
Komt dat zien, komt dat zien!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie, Politiek

Euthanasia

In dat geweldige uur, waarin het vege leven
Nog eenmaal – maar hoe zwak – de broze wieken rept,
Wanneer de hoop, nabij de grenzen van haar sterven,
Als een gebarsten klok haar laatste slagen klept,

Verlate dan de ziel haar vleselijke woning,
Die weldra achterblijft, een dienaar zonder heer,
Gelijk de zatte bij, die zwaar van de’aardsen honing,
Wegvliegt van ’t geurge veld door gouden schermersfeer.

Dan geven God zijn rust aan de vermoeide voeten,
Vermoeid van ’t zwerven langs der wereld heerlijkheid,
Gezweept door ’t dagelijks verlaten en ontmoeten,
Maar nimmer naar een vast en veilig doel geleid.

Rust aan de handen, die zo dikwijls smekend trachtten
De vreugd te grijpen bij haar langswaaienden zoom,
Maar van een koenen greep geweerd door die gedachten:
Dat de vervulling steeds het einde is van een droom.

En rust aan de ogen, die, verblind van ’t stof der straten,
Van tranen om het leed der eenzaamheid gedoofd,
Toch nimmer leerden om, ontgoocheld en gelaten,
Het leven te zien gaan voorbij het lustloos hoofd.

En bovenal aan ’t hart, dat overal wou wonen,
En nergens wonen kon, daar steeds het elders riep,
Een rust als van wie droomt, gewiegd op verre tonen,
En niets meer voelt dan een bekoring, koel en diep.

Rust, rust en vroom ontzag bij ’t grootste der geheimen:
Een mens, om wien nu luwt het wereldse gedruis,
Zoals na lentedag de woeste stormen zwijmen,
En ’t hoorbaar stiller wordt rondom het donker huis.

Dat dan één zekerheid hem stervenskracht verlene:
Verzadigd heen te gaan van ’s levens koningsmaal,
Opdat hij ’t hoofd niet kere en tegen ’t kussen wene
Bij ’t wrange denken aan den eersten morgenstraal.

– J.C. Bloem

1 reactie

Opgeslagen onder Gedichten

Nevel

Tussen bergen hoog en hard
hangt de nevel naar zijn aard
berg aan berg en dal aan dal
Voorwaarts sjokt
maar najaars blijft
het hart dat moedeloos bewaart

Beken die hun sprankelend kunnen
van het gelaten klaterend gaan
zij onverstoorbaar door met vallen

De ziel, bedrukt
be-ast, beklemd
berooid, laat zij slechts zware zuchten
over paden, dalen, gaan
de stappen verder zonder
enig stralen ver vandaan

Leek daar het einde van het kwellen
Het hart dat tegen de adem drukt
Hier ben ik dan, het eeuwig wellen
Tranen in een ijle lucht

vervlieden in een hang van nevel
waar niets in oplost van gewicht
in de cirkels van verleden
terug
Zwarte zwaluw – vlucht maar, vlucht

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten