Zondag

De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant.

De jeugd keert weer voor de´ in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.

En tussen toen en nu: ´t verwarde
Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;
De scherpe dagen, waar de flarde
Van ´t wonde hart aan hangen bleef.

Niet te verzoenen is het leven.
Ten einde is dit wellicht nog ´t meest:
Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten luid geweest.

– J.C. Bloem

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gedichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s