Joop den Uyl (3)

Gisteren uit geweest in eigen stad. ’s middags naar de Rode Hoed, waar Wouter Bos debatteerde met Frits Bolkestein. Dit in het kader avn het verschijnen van de biografie van Den Uyl. Bolkestein maakte gehakt van Joop den Uyl. Er was zo’n beetje niks goed aan hem (nee: echt helemaal niks was goed aan hem – aldus Bolkestein). Naast het feit dat hij de visies enz van hem niet deelde vond hij hem ook een onplezierige man. Verder vond hij hem ook economische en qua politiek inzicht een minkukel.

Wouter Bos kwam op voor Den Uyl en noemde drie noties die kenmerkend zijn voor Den Uyl’s visie. Vrijheid, democratie (waaronder transparantie en meeslepende debatten), en zijn notie van welvaart: dat dat meer is dan economsche groei, maar dat het gaat om wat dat voor het welzijn van de individuele mensen betekent.

Onmiskenbaar is Joop den Uyl minder radicaal en rabiaat dan zijn tegenstanders plegen te zeggen. In zijn tijdgeest plaatste Nieuw Links zich volkomen buiten elke realiteit en hitste de partij op in absurdisme. zo kon het gebeuren dat het Tweede kabinet Den Uyl er niet kwam: op een extra vergadering vand de partijraad (geen congres) diende afgevaardigde Piet Reckman een motie in die werd aanvaard dat het onderhandelingsresultaat te mager was. De PvdA had nog één ministerspost meer moeten opeisen.

Joop den Uyl, democraat tot gek wordens toe, zei niet: dik pik ik niet, dit is het maximaal haalbare. Met gekromde schouders ging hij naar de koningin op zijn formatie opdracht terug te geven. Het kwam er niet, dat kabinet.

Joop den Uyl is met name een denker, een intellectueel en in die hoedanigheid telkens op zoek naar de waarheid, maar wel een beetje de abolute waarheid. Was dat in zijn jonge jaren zijn geloof in God, later werd dat het geloof in het democratisch socialisme. Hij probeerde heel concreet zijn geloof in haalbare stappen om te zetten, maar werd daar in zijn tijd teveel in gehinderd door zijn partij en met name Nieuw Links. Dit is tragisch en doet onrecht aan Den Uyl, tegelijkertijd mag hem verweten worden dat hij nooit het gevecht met zijn partij is aangegaan, zoals Neil Kinnock in de jaren tachtig in Labour deed.

Dát is uiteindelijk het voornaamste dat Wouter Bos van de biografie op heeft gepikt, zo lijkt het als je zijn interview leest in De Volkskrant.

Een gedurfde stap, maar onvermijdelijk voor iemand die zich als leider beschouwd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s