Nog een reactie op wat reacties

Met Manon heb ik als volgt gereageert op wat reacties (alhier):

Beste Martien/Eddy,

We begrijpen jullie zorgen heel goed. En ideologieën, ongeacht of ze nu met de Islam of met andere zaken te maken hebben die een fundamenteel onderscheid maken tussen man vrouw gelovig/niet-gelovig kunnen heel gevaarlijk zijn. Daar moeten we stelling tegen nemen, ook vanuit de achtergrond van de PvdA als Emancipatiepartij. De vraag is of je dat moeten doen door je te focussen op praktische omgangsvormen of dat effectievere vormen zijn waardoor je niet de hele samenleving in een strikt keurslijf duwt.

We hebben in het stuk ook proberen aan te geven dat je voor die problemen een oplossing moet zoeken. In gesprek gaan, radicalisering tegen gaan, progressieve elementen binnen en buiten de Moslimgemeenschap ondersteunen, zorgen dat meiden die uit hun geloof willen stappen, te maken hebben met eerwraak (niet alleen bij de moslimgemeenschap een probleem), jongens die niet voor hun homosexualiteit durven uit te komen allemaal relatief gemakkelijk daarvoor uit kunnen komen en dat je daarbij als staat veel ondersteuning biedt, inclusief een maatschappelijk vangnet, een huis en eventueel zelfs een baan, mocht het zo zijn dat dit niet door ouders/ danwel gemeenschap wordt geaccepteerd. En dan vervolgens die gemeenschap daar ook tot in den treuren toe op aanspreken, nooit stil zijn en nooit, maar dan ook nooit, accepteren dat homo’s en vrouwen worden gediscrimineerd.

Emancipatie dus, maar wel binnen de kaders van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden die daarmee gepaard gaan. Doe je dat door een heel kleine groep (want we praten hier echt over een hele kleine groep) bijvoorbeeld te dwingen om handen te geven? We leven in een rechtsstaat dat betekent dat we dan ook jou en mij moeten dwingen om iedereen een hand te geven. En dat is juist wat ik niet wil. Als een japanner een buiging maakt, spreekt daar geen disrespect uit, maar die groep pak je ook aan met zo’n maatregel. En ja we weten wel dat daar het probleem niet zit, maar je moet dus geen maatregelen nemen die voorbij gaan aan de omvang van het probleem: er zijn zoveel andere maatregelen die wel kunnen werken.

Door de grote woorden over alle moslims en het focussen op gedragspatronen (zoals het geven van een hand, maar ook de discussie over hoofddoekjes) verliezen we een essentieel punt uit het oog. Het gaat niet alleen om gedrag: het gaat om de denkwijze. Een fundamentalistische moslim gaat niet anders denken over vrouwen omdat hij hen een hand moet geven en het is die gedachte waar we het niet mee eens. De verlichtingsdenker Habermas wees daar ook op: verandering lukt niet via ge- en verboden, maar via dialoog en overtuiging. Daar moeten we stelling tegen nemen: zeggen en bewijzen dat vrouwen en mannen gelijk zijn, dat tolerantie ergens ophoudt. Maar dat doe je door woorden en het ondersteunen van tolerantie: niet door een keurslijf aan gedragsregels op te leggen, darmee verliezen we juist die fundamentele waarden uit het oog. Zijn er problemen: ja, moeten we die oplossen ja. Heeft het zin om te zeggen dat ‘Nederland geen Moslimland moet worden?’ Nee, maar wel om te zeggen dat homosexuelen en vrouwen door moslims gelijkwaardig dienen te worden behandeld. Dat is onze lijn. Die is niet hard of zacht, maar wel eerlijk, consistent en het belangrijkste: uitvoerbaar in tegenstelling tot de plannen van Kamp, Wilders en Verdonk.

Met vriendelijke groet,

Manon en Michiel

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s